In Belfast, waar de Titanic gebouwd werd, staan voor het stadhuis van de stad twee monumenten broederlijk naast elkaar. Ze herinneren aan ingrijpende gebeurtenissen uit het begin van deze eeuw. Beide monumenten herdenken om het leven gekomen stadsgenoten. Het ene herdenkt de vele slachtoffers van de eerste wereldoorlog, het andere die van de Titanic ramp van 1912. Op het monument voor de Titanic staan de namen van de slachtoffers in volgorde van rang en stand op het monument voor de eerste wereldoorlog staan de gevallenen in alfabetische volgorde. In zes jaar tijd was de wereld ingrijpend veranderd. Mensen die die periode hebben meegemaakt, beschouwden de Titanic ramp dan ook vaak als het begin van die verandering en het einde van een tijdperk.

Die periode ligt nu ver achter ons, toch blijft de Titanic ons boeien en, vragen we ons af, waarom? Is het omdat ze op haar eerste reis verging? Dat is wel vaker met een schip gebeurd. Of omdat ze zo groot en luxueus was? In dezelfde periode werden al grotere en meer luxueuze passagiersschepen gebouwd. Of omdat er zoveel mensen bij de ramp omkwamen? De periode tussen de eeuwwisseling en de eerste wereldoorlog is vol met scheepsrampen die duizend of meer slachtoffers eisten. Dat de Titanic nog steeds mensen boeit, ligt waarschijnlijk aan het sterk tot de verbeelding sprekende beeld dat opgeroepen wordt door dit grote schip dat zonk in de nacht. Men kan op zo veel manieren geïnteresseerd zijn in de Titanic, er is voor elke smaak wel iets: het drama dat zich langzaam ontvouwt op het zinkende schip, het menselijk gedrag in bijzondere situaties, de microcosmos van de Engels – Amerikaanse samenleving uit die tijd of eenvoudigweg, terecht of niet, iets willen herbeleven van “die goede oude tijd”. In elk geval is de belangstelling voor de Titanic onzinkbaarder dan haar bouwers, eigenaren en opvarenden ooit hebben kunnen vermoeden. Want als er iets duidelijk is, dan is het wel dat de Titanic mensen in hoge mate zal blijven boeien.
 
Bron: De ramp met de ‘Titanic’