“La Meglio Gioventú” vertelt het verhaal van een Italiaanse familie van het einde van de jaren zestig tot nu. Het verhaal focust op de broers Nicola en Matteo. In het begin delen zij dezelfde dromen, lectuur en vriendschappen, tot ze op een gegeven moment Giorgia ontmoeten, een jong meisje dat lijdt aan psychische stoornissen. Hun toekomst neemt noodgedwongen een andere wending. Nicola beslist psychiater te worden, Matteo geeft zijn studies op en meldt zich bij de politie aan.
 

Enid weet precies wie ze niet wil zijn; geen hersenloos trutje die toegeeft aan alles wat de maatschappij haar opdringt. Geen oppervlakkige slet. En bovenal wil ze niet zo worden als haar vader. Alleen heeft ze niet ontdekt wat ze dan wéll wil doen, en we zien Enid met een stoïcijnse blik door haar stadje lopen, vol van afkeer voor praktisch alles dat ze ziet. Ze wil niet gaan studeren en werken spreekt haar ook niet aan. In haar kleding en haarstijl probeert ze continu op te vallen, door op te komen zetten met vaak hilarische stijlen uit de jaren vijftig en zeventig. Ze luistert naar platen die de meeste mensen van haar leeftijd geen blik waardig zouden gunnen. In feite is ze gewoon op zoek naar iets anders, iets dat nog niet gedaan is.
 
Na een tijdje merkt ze dat Rebecca ook die verschrikkelijke richting van de grijze middenmaat opgaat – een job, servies gaan kopen. Er zijn hints dat de relatie tussen hen twee ooit iets meer betekende dan enkel vriendschap, maar wat het zo mooi maakt, is dat dit nooit wordt uitgesproken. Het is er, op de achtergrond, als een ondertoon voor al hun scènes samen, en het geeft een extra betekenis aan de tweede helft van de film, wanneer de vriendinnen verder uit elkaar groeien.
 
Enid kiest de kant van Seymour, prachtig gespeeld door Steve Buscemi, een eenzame verzamelaar van 78-toeren platen, die zichzelf opsluit in zijn verzameling om te vermijden de wereld onder ogen te komen. Hij beseft dit zelf, zegt tegen Enid dat hij zich volledig vervreemd voelt van 99 procent van de bevolking. Enid begrijpt hem.
 
‘Ghost World’ is een film voor mensen die dat gevoel begrijpen – dat je op een punt in je leven staat waarop je niet meer weet of je vooruit wil of achteruit, waarop je gewoon naar de mensen om je heen kijkt alsof ze allemaal, van de eerste tot de laatste, stapelgek zijn geworden en wil jij daar wel iets mee te maken hebben? Voor de meeste mensen is dit een voorbijgaande gedachte, maar Enid en Seymour leiden hun leven in deze mentaliteit.
 
Bron: bespreking op digg.be