Maandelijks archief: januari 2010

¡ milagroso !

geluisterd naar Miles Davis en Gil Evans Skectches of Spain (1960)

Sketches of SpainSkectches of Spain van Miles Davis en Gil Evans viert dit jaar zijn halve eeuwfeest. Ik krijg toch al kippenvel van de frygische toonladder, maar de manier waarop Miles Davis de Spaanse geest uit de fles drijft c.q. uit zijn trompet perst, is ¡milagroso! De ultieme verjazzing van het mysterieuze Spanje. Overigens is het aardig om naast Sketches of Spain ook eens naar het adagio uit het originele Concierto de Aranjuez van Joaquin Rodrigo (1901-1999) te luisteren, dat oorspronkelijk voor gitaar en orkest werd geschreven. De climax van Evans’ schetsboek is Solea, veredelde trapeze muziek met ingehouden en aangehouden spanning terwijl Miles de duende ziet.

Sketches of Spain is een jazz-plaat van Miles Davis en Gil Evans, die de arrangementen en het dirigeerwerk voor zijn rekening nam. De plaat werd in 1960 uitgegeven door Columbia. De opnames vonden plaats in november 1959 en maart 1960 in de 30th Street Studio in New York City. Na Miles Ahead en Porgy and Bess, was Sketches of Spain de derde samenwerking tussen Miles Davis en Gil Evans. Het werd de eerste plaat die het jazzpubliek met Spaanse muziek in aanraking bracht en niet louter met Latinoritmes, rumba’s of tango’s.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Sketches of Spain
1. Concierto de Aranjuez (Adagio) (Joaquî­n Rodrigo) – 16:19
2. Will O’ The Wisp (Manuel de Falla) – 3:47
3. The Pan Piper (Gil Evans) – 3:52
4. Saeta (Evans) – 5:06
5. Solea (Evans) – 12:15

Sketches of Spain [ nl.wikipedia.org ]

gare du retro

afgelopen weekend geluisterd naar Sex’n'Jazz (2007) van Gare du Nord

Sex’n'Jazz van Gare du Nord is typisch een album voor dertigplussers. Het staat vol intelligente citaten uit de fusion en soul van de jaren zeventig en tachtig. Van Steely Dan tot Grace Jones, van Al Jarreau tot Marvin Gay en knipoogjes naar Miles Davis en Chet Baker. Michaela bracht zaterdag de Platinum Edition van Sex’n'Jazz mee. Mijn favourite tracks zijn Hot Glue en Chet’s Chat. Gare du Nord kreeg na het succes van deze CD een contract bij het prestigieuze Blue Note label die het vervolg op de zgn. Love Trilogy op CD uitbracht: Jazz and the City (2007) en Love for lunch (2009).

Gare du Nord Marvin & Miles
Na een Russische Tour ( beide albums stonden in 2003 maandenlang op 1 en 2 in de Russische Contemporary Jazz Charts) werden de opnames gestart voor het derde album Club Gare du Nord dat in 2005 verschijnt. De mix van urban jazz, delta blues en groove dance vond op dit album zijn definitieve vorm, niet in de laatste plaats vanwege de samenwerking met Blue Note trompettist Erik Truffaz. Met veel aandacht voor de Steely Dan tribute track Go Back, Jack! startte Gare du Nord met zangeres Dorona Alberti en 7-koppige band een Live Tour, die de band sinds 2007 onafgebroken langs de Nederlandse podia voert. Ondertussen werd gewerkt aan het nieuwe album Sex ´n´ Jazz en aan de soundtrack voor Stout, het best selling boek van Heleen van Royen en Marlies Dekkers.
 
sex'n'jazzHet album Sex „n„ Jazz, met bijdragen van Marvin Gaye en Paul Carrack, bleek de brede doorbraak van Gare du Nord; het album werd met goud onderscheiden in 2007, in 2008 werd de platina status bereikt en in mei 2009 ontvangt het duo een dubbel platina plaat. Naar aanleiding van dit succes werden Fransen en Lancee door Blue Note Records gevraagd een serie mix-albums voor het legendarische label te produceren. De eerste ervan, Jazz In The City, met de hit Beautiful Day, is inmiddels met goud bekroond. Deze samenwerking resulteerde in een wereldwijde deal voor het nieuwe, vijfde album van La Gare, dat onder de titel Love For Lunch op 15 mei 2009 verschijnt.
 
Bron: garedunord.eu/biography

clubgaredunord.com

tweemaal Slag bij Quebec

De Slag bij Quebec (1759) door Benjamin West en Edward Penny

Benjamin WestRuim een halve eeuw voordat Jan Willem Pieneman zijn schilderij van de Slag bij Waterloo voltooide, maakte de Amerikaanse schilder Benjamin West een soortgelijk schilderij over een andere historische veldslag, de Slag bij Quebec. In Nederland is deze slag niet zo bekend, maar de Engelsen en Fransen en zeker de Canadezen en de Amerikanen weten deze slag moeiteloos te plaatsen in de Zevenjarige Oorlog. Deze oorlog werd niet alleen in Europa uitgevochten tussen Pruisen en Oostenrijk (met Sileziëals inzet) maar juist ook in Noord-Amerika. Engeland dat Pruisen steunde in zijn strijd tegen Oostenrijk, Frankrijk en Rusland, voerde de oorlog vooral op zee en overzee, met name in Noord-Amerika. Een van de veldslagen in de Zevenjarige Oorlog was de Slag bij Quebec in 1759. In 1763 kwam aan de oorlog een eind en sloten Engeland en de Frankrijk de Vrede van Parijs waarbij de Fransen Canada en alle gebieden ten oosten van de Mississippi moesten opgeven. Vijftien jaar later zou Frankrijk zich wreken op Engeland door de Amerikaanse kolonisten militair te steunen in de Amerikaanse onafhankelijkheidsoorlog (1774-1783).

de dood van generaal Wolfe
de dood van generaal Wolfe, 1770
door Benjamin West
West verdeelde zijn doek in drie groepen. In het midden ligt Wolfe op de grond in de klassieke pose van de stervende held, zijn ogen omhooggericht, zijn bezorgde, treurende officieren boven hem als een boog die culmineert in een bollend vaandel dat met zijn hemelwaartse beweging de aanstaande weg van de ziel aangeeft. Het doet ook denken aan het lege kruis in een kruisafname, waardoor Wolfes lichaam wordt geasscocieerd met het beeld van Christus’ offer.
 
Robert Hughes in Amerikaanse visioenen, blz 74
de dood van generaal Wolfe, detail
de dood van generaal Wolfe, detail

Benjamin Wests schilderij hangt in de National Gallery of Canada (Musée des beaux arts du Canada) in Ottawa. West was niet de enige die het tafereel schilderde. Edward Penny schilderde zeven jaar eerder al de sterfscene van de Engelse generaal. Maar Benjamin West maakte er in 1770 pas een echt meesterwerk van.

de dood van generaal Wolfe
de dood van generaal Wolfe, 1763
door Edward Penny
This 1763 painting depicts the death of General James Wolfe. This work by Edward Penney is probably much closer to the truth of how Wolfe died than Benjamin West’s more famous painting. Of all the accounts of the general’s last moments, Captain John Knox’s version is generally accepted as the most credible. Knox stated that „various accounts have been circulated of General Wolfe’s manner of dying, his last words, and the officers into whose hands he fell; and many, from a vanity of talking, claimed the honour of being his supporters after he was wounded; but Lieutenant Brown, of the grenadiers of Louisbourg and the twenty-second regiment with Mr. Henderson, a volunteer in the same company, and a private man, were the three persons who carried his excellency to the rear; which an artillery officer seeing, immediately flew to his assistance; and these were all that attended him in his dying moments.„
 
Bron: cmhg-phmc.gc.ca

The Battle of Quebec | The Death of General James Wolfe at Quebec