Maandelijks archief: mei 2012

het verleden vergeten …

gezien op Arte: Abschied von gestern (1966)

Abschied von gestern Deze legendarische Duitse film van Alexander Kluge uit 1966 geeft net als Persona (1966) van Ingmar Bergman of Repulsion (1965) van Roman Polanski een sober realistisch beeld van de jaren zestig. Bovendien worden de hoofdrollen in deze films door vrouwen gespeeld. Abschied von gestern tekent een portret van het naoorlogse West-Duitsland in de jaren zestig. Edgar Reitz van de tv-serie Heimat was verantwoordelijk voor de camera. Art director Hucky Hornberger van Der Baader Meinhof Komplex (2009) zal goed naar deze film gekeken hebben voor een reconstructie van het tijdsbeeld. En regisseur Uli Edel lijkt de droge registrerende stijl van Reitz gevolgd te hebben.

Uns trennt von gestern
kein Abgrund, sondern
die veränderte Lage.

Abschied von gestern (begintitel)

Abschied von gestern ist einer der ersten Langfilme, welcher die beim Oberhausener Manifest postulierten Anforderungen an einen zeitgemäßen Film zu erfüllen suchte. Alexander Kluge hatte das Schicksal der Anita G., das auf einem authentischen Justizfall aus dem Jahr 1959 basierte, bereits in seinem vier Jahre zuvor erschienenen Buch Lebensläufe aufgegriffen. In Stellungnahmen und Interviews bereitete er die Öffentlichkeit auf den Film vor, in dem seine Schwester Alexandra (eigentlich Karin) die Hauptrolle übernahm. Die Dreharbeiten fanden vom Dezember 1965 bis zum Februar 1966 in Frankfurt am Main, Mainz, Wiesbaden und München statt.
Abschied von gestern
met Italiaanse ondertiteling
Die Darstellungsweise des Films ist unverkennbar den Prinzipien des Epischen Theaters geschuldet. Die einzelnen Szenen besitzen weitgehend Eigenständigkeit, das Geschehene wird in kühler, dokumentarischer, detailreicher Form präsentiert. Unvermittelt taucht der echte hessische Generalstaatsanwalt Fritz Bauer als handelnde Person im Film auf und plädiert für eine Humanisierung der Justiz. Alfred Edel, damals wirklicher wissenschaftlicher Mitarbeiter, spielte auch im Film einen solchen, was für ihn der Einstieg zu einer Filmkarriere wurde.
 
de.wikipedia.org
Jeder ist an allem schuld
aber wenn das jeder wüßte
hätten wir das Paradies auf Erden.

Abschied von gestern (eindtitel)

Tachtigers
Alexander Kluge is in februari tachtig geworden.
Edgar Reitz hoopt in november tachtig te worden.

gezicht 1600

dinsdagavond gezien op RTL8: Elisabeth: The Golden Age (2007)

Film die mij vooral betoverd heeft door de fotografie en cinematografie van Remi Adefarasin. Ik was getroffen door de fantastische casting van actrice Abbie Cornish als Bess Thockmorton. Ze lijkt sprekend op het fantastische meisjesportret dat Rubens rond 1615 schilderde en dat nu in het Liechtenstein Museum in Wenen hangt. Lady Bess Thockmorton (later Elisabeth Raleigh) overtuigt mij volledig als een authentiek ‘gezicht 1600′.

Bess Thockmorton
Rubens’ beroemde meisjesportret (ca. 1615)
en Abbie Cornish als Bess Thockmorton

Elizabeth: The Golden Age

ouder …

zondag gezien bij VPRO Boeken:
Wim Brands in gesprek met Paul Auster

WinterdagboekIn ons vergrijzende land zullen er steeds meer boeken gaan verschijnen over het ouder worden. Joep Dohmen en Jan Baars bundelden in 2010 filosofische teksten in de De kunst van het ouder worden. Onder dezelfde titel zijn teksten van Hermann Hesse verzameld. Het leek mij vorig jaar een mooi boekje voor de tachtigste verjaardag van mijn moeder. Maar mijn vader leest het nu … Hesse werd vijfentachtig en wist waar hij over sprak. Ook de Amerikaanse schrijver Paul Auster kan meepraten over de ouderdom, al staat hij nog aan het begin. Hij schreef winterdagboek , een heel persoonlijk verslag over 65 jaar wonen in zijn lichaam.

De hedendaage mens heeft in verregaande mate vergeten wat ouderdom in wezen is. Hij heeft dit begrip vervangen door een vaag beeld van verder leven. De levensvorm van de jonge mens blijft daarin als norm bestaan.

Romano Guardini

Auster heeft er geen conventionele biografie van gemaakt. Het is een logboek geworden van hoe het de afgelopen 65 jaar was om in zijn lichaam te wonen. Ongemakken, wonden, ongelukken en lichamelijke sensaties worden uitvoerig beschreven in Winterdagboek. Hij schreef het in de tweede persoon. Dat verschafte hem enkele vrijheden die een schrijver van een conventionele biografie zich niet kan permitteren. Zo kon hij een soort intieme dialoog met zichzelf aangaan, en zodoende op zijn eigen daden en gedachten reflecteren. Verder heeft hij door het kiezen van dit afstandelijke perspectief een soort „verhaal van iedereen„ gecreëerd. In plaats van een beschrijving van het leven van Paul Auster werd het op die manier een verhaal van iedereen en van niemand. Volgens de schrijver is het geen diep filosofisch werk geworden, meer een fenomenologie van het leven tot nu.
 
Bron: boeken.vpro.nl