Vandaag is het acht jaar geleden dat ik aan deze blog begon. Sindsdien heb ik bijna drieduizend posts gedaan, vrijwel dagelijks. In 2006 is er een teller gekomen die het aantal unieke bezoekers onderaan de pagina registreert. Volgende maand zal de miljoenste bezoeker sinds mei 2006 zich melden.

Woest & Vredig is naast een blog ook een spiegel voor mijzelf en een “kaart” van mijn interesses. Toen ik op 28 augustus 2004 het eerste stukje schreef, wist ik nog niet dat geschiedenis en schilderkunst de onderwerpen waren die mij het meest zouden gaan bezighouden. Gevolgd door tekenkunst, boeken en film.

Ook is er veel geschreven over filosofie, religie, orthodoxie en muziek. Ik hoop dat ik de komende jaren deze lijn kan blijven volgen. En dat u mijn blog blijft volgen. Rondsnuffelen in het archief kan natuurlijk ook.

In de jaren zeventig deed mijn vader zaken met Italiaanse bedrijven en zo werd ik voorzien van Italiaanse postzegels. De motieven op de Italiaanse postzegels hadden mij meestal weinig te zeggen. Het viel mij wel op dat er vaak “oude schilderijen” op stonden, maar behalve Michelangelo en Leonardo da Vinci zeiden de namen mij niets. Later toen ik de de kunst van de Renaissance leerde kennen, gingen de postzegels “spreken” voor mij.

Een selectie herdenkingspostzegels uit mijn verzameling (1965-1978) met Dante, Giotto, Donatello, Rafael, Petrarca, Thomas van Aquino, Michelangelo, Boccaccio, Carpaccio en Masaccio.

Na het lezen van Duecento van Hélène Nolthenius, kocht ik bij antiquariaat Dove è Dante? een ander boek van haar over Italiaanse geschiedenis. Renaissance in mei – Florentijns leven rond Francesco Landini behandelt niet de dertiende (duecento) maar de daarop volgende eeuw (trecento). De nieuwe geest die ontluikt in de eeuw van Petrarca en Boccaccio komt vooral in de stad Florence overal tot uitdrukking. Kunsthistorici noemen deze tijd de proto-Renaissance en Nolthenius gebruikt de uitdrukking Toscaanse Lente. In de geest van Huizinga´s Herfsttij der Middeleeuwen schrijft ze in het inleidende hoofdstuk Over de zon en de regen van een Florentijnse mei :

Renaissance in mei verscheen vijf jaar na Duecento en is in dezelfde rijke beeldende stijl geschreven. Ditmaal introduceert Hélène Nolthenius een gids die ons rondleidt door het Florence van de veertiende eeuw. In het eerste hoofdstuk Waarin een eeuw ontwaakt (1317-1333) lezen we hoe Iachopo, de vader van de blinde organist en componist Francesco Landini, uit Casentino wegtrekt en in Florence aankomt. Rond 1317 was dat een wereldstad. In negen hoofdstukken zien we Florence in het Trecento opbloeien naar de zomer van het Quattrocento. Waar Huizinga de Herfst van de Middeleeuwen ziet, ziet Nolthenius juist de Lente van de Nieuwe Tijd, die we later de Renaissance zijn gaan noemen.

Renaissance in mei [ dbnl.org ] | Dove è Dante? [ dantesk.nl ]