Met een vader van Zwitserse afkomst en een Baskische moeder is Maurice Ravel toch van kindsaf in Parijs opgevoed. Hij werd geboren in Cibourne (in de Pyreneeën) op 7 maart 1875. Na de verhuizing volgt hij in het Parijse Conservatorium pianoles bij Anthiome en de Bériot, harmonie bij Pessard, contrapunt bij Gédalge en compositie bij Fauré. Ook met Satie en Chabrier heeft hij veel contact, en zijn interesse gaat vooral uit naar de werken van Schumann en Liszt.
 
Verscheidene malen dingt hij naar een “Premier Prix de Rome” maar verder dan een tweede prijs (bij de allereerste poging nog wel) geraakt hij niet. Intussen was zijn faam als componist echter al gevestigd met werken als het “Menuet antique”, “Habanera” en “Pavane pour une infante défunte”, zodat die herhaalde mislukkingen tot felle polemieken bij de muziekcritici aanleiding gaven. Ravel heeft nooit een officieel ambt aanvaard, weigerde officiële onderscheidingen, had slechts enkele vrienden en een drietal leerlingen. Hij vestigde zich in een onopvallend landhuisje in Montfort-l’Amaury. Aan de Eerste Wereldoorlog had hij nog als actief militair deelgenomen, maar aan de andere kant weigert hij een petitie te tekenen van de “Franse Liga ter verdediging van de Franse Muziek”, die muziek van vijandige volkeren wilde saboteren. In 1932 komt hij erg gehavend uit een auto-ongeval: een hersenletsel belet hem het spreken ondanks een operatie. Hij sterft in Parijs op 28 december 1937.

Marlene Dietrich (overleden in 1992) werd op 27 december 1901 in Berlijn geboren als Maria Magdalena von Losch. In de twintiger jaren was zij een bekende cabarettière. Haar eerste film die haar in 1930 tevens wereldberoemd maakte was de film “Der Blaue Engel”. Ze speelde in deze hierin, naast Emil Jannings, een rol als tingeltangelzangeres en zong het overbekende lied “Ich bin von Kopf bis Fuss auf Liebe eingestellt”.

Zij werd door Josef von Sternberg gevormd tot een beroemd sekssymbool. In Hollywood maakte zij voor Paramount een grote serie films: “Morocco” (1930), “Shanghai Express” (1932), “Blond Venus” (1932), “The Scarlet Empress” (1934) en “The Devil is a Woman” (1935). Vanaf de jaren veertig verscheen zij nog wel af en toe in films, maar Marlene legde zich na de oorlog voornamelijk toe op haar zangcarière.

Schliemann werd geboren in 1822 als zoon van een Evangelisch-Lutherse dominee, maar hijzelf maakte carrière als handelaar. In 1841 werd hij naar Venezuela gezonden, maar leed schipbreuk voor de Nederlandse kust, en werd handelaar voor een Amsterdamse firma. In 1846 werd hij de agent van de firma in Sint Petersburg, en was daar zo succesvol dat hij het volgende jaar zijn eigen handelsfirma kon oprichten. Onder meer in het Californiëvan de goldrush en in de Krimoorlog breidde hij zijn kapitaal nog eens enorm uit.
 
In 1864 trok Schliemann zich uit de handel terug. Hij maakte een wereldreis, studeerde aan Sorbonne, en in 1868 bezocht hij Griekenland en Turkije. Naar eigen zeggen zag hij Pınarbas¸i aan, dat op dat moment door de meeste experts voor Troje werd aangezien, besloot dat het niet met de Ilias overeenstemde, en zocht vervolgens een betere kandidaat, die hij vond in de vorm van Hisarlık. Of dit ook werkelijk zo is gegaan, is onzeker, het is zeer wel mogelijk dat het niet Schliemanns eigen vaststellingen, maar overreding door Frank Calvert geweest is die hem naar Hisarlık heeft geleid.
 
Hoe dan ook, na enkele proefopgravingen in 1870, begon Schliemann in 1871 met de opgravingen in Hisarlık, dat inderdaad Troje bleek te zijn. Hij deed diverse opwindende vondsten, de meest beroemde daarvan is de ‘goudschat van Priamus’, ten onrechte door Schliemann zo genoemd – in werkelijkheid was de laag waarvan hij dacht dat het het Troje van de Trojaanse Oorlog was, meer dan 1000 jaar ouder. Hij vond deze tegen het eind van zijn eerste serie opgravingen in Troje, in 1873.
 
Hierna toog Schliemann naar Mycene, waar hij het graf van Agamemnon hoopte te vinden. Hij vond opnieuw grote schatten, waaronder het ‘dodenmasker van Agamemnon’, hoewel in dit geval opnieuw gebleken is dat zijn vondsten duidelijk ouder zijn dan de Trojaanse Oorlog. In 1878-1879 groef Schliemann opnieuw in Troje, in 1880-1881 was Orchomenus in Boeotië aan de beurt. Daarna groef hij nog twee keer in Troje (1882 en 1890), en deed opgravingen in Tiryns (1884-1885), en kleiner proefopgravingen op andere plaatsen.
 
Door zijn opgravingen had Schliemann een grote verzameling archeologische vondsten in zijn bezit, die hij schonk aan het Duitse Rijk, om ze in hun totaliteit te vertonen in een aantal naar hem te noemen zalen in het Königlich-Preußischen Völkerkundemuseum in Berlijn.
 
Bron: nl.wikipedia.org