Wie ben ik als niemand kijkt.
tot 8 januari 2006, Karmelklooster te Drachten
tot 8 januari 2006, Karmelklooster te Drachten
Afgelopen jaar hebben we in het Karmelklooster in Drachten een tentoonstelling gehad met 20 noordelijke figuratieve schilders rond het thema Liefde en dood: portretten van nabij. De kunstenaars brachten schilderijen in van hun dierbaren, geschilderd in goede gezondheid, op de grens van het leven en na de dood. Het waren werken, die zij nog niet eerder hadden getoond, vanwege beladenheid en emotie.
Bij deze expositie verscheen het boek Liefde en dood: portretten van nabij. We hebben voor deze expositie veel publiciteit gehad in kunst- en landelijke dagbladen. In overleg met de schilders is nu gekozen voor het thema Wie ben ik als niemand kijkt.
De Figuratieven verheugen zich in toenemende belangstelling. In feite is de top van de Nederlandse figuratieve kunstenaars gevestigd in Friesland en Groningen. De kunstenaars brengen meerdere werken in. Bij het vergelijken van de verschillende zelfportretten per kunstenaar openbaart zich iets meer van het geheim van het eigen ik. De kunstenaar verkent bij het maken van een zelfportret niet alleen de grenzen van het eigen ik, maar ziet het zelfportret ook als een kans om technisch verder te komen. Er wacht immers niet een geportretteerde, die aan het eind van de rit zucht: ben ik dat? De schilder is vrij. Hij is alleen met zichzelf, de kwasten en de verf, alleen met zijn talent, zijn hoop en wanhoop. Dan kan het gebeuren, dat het ware zelf zich toont, inclusief de eigen zwakten, soms ook met het uitvergroten van de eigen kracht. Hier valt veel te ontdekken en te genieten.
Bij deze expositie verscheen het boek Liefde en dood: portretten van nabij. We hebben voor deze expositie veel publiciteit gehad in kunst- en landelijke dagbladen. In overleg met de schilders is nu gekozen voor het thema Wie ben ik als niemand kijkt.
De Figuratieven verheugen zich in toenemende belangstelling. In feite is de top van de Nederlandse figuratieve kunstenaars gevestigd in Friesland en Groningen. De kunstenaars brengen meerdere werken in. Bij het vergelijken van de verschillende zelfportretten per kunstenaar openbaart zich iets meer van het geheim van het eigen ik. De kunstenaar verkent bij het maken van een zelfportret niet alleen de grenzen van het eigen ik, maar ziet het zelfportret ook als een kans om technisch verder te komen. Er wacht immers niet een geportretteerde, die aan het eind van de rit zucht: ben ik dat? De schilder is vrij. Hij is alleen met zichzelf, de kwasten en de verf, alleen met zijn talent, zijn hoop en wanhoop. Dan kan het gebeuren, dat het ware zelf zich toont, inclusief de eigen zwakten, soms ook met het uitvergroten van de eigen kracht. Hier valt veel te ontdekken en te genieten.
De Roman van de Roos, een boek uit de 14de eeuw, is een van de vele middeleeuwse handgeschreven boeken uit Museum Meermanno. Zodra je het openslaat op de eerste bladzijde zie je meteen een miniatuur vol kleuren. Als je de bladzijde beter bekijkt merk je kleine eekhoorntjes op aan de randen.
