Twee weken geleden gingen er in katholieke, orthodoxe en anglicaanse kerken in Kirkoek en Bagdad bommen af waarbij drie doden en meer dan tien gewonden vielen. Al eerder waren er aanslagen op kerken in Irak, met name in augustus 2004 en op 7 december 2004 toen het bisschoppelijk paleis in de Noord-Iraakse stad Mosul door terroristen werd opgeblazen.

Op 7 december 2004 bliezen terroristen het bisschoppelijk paleis in de Noord-Iraakse stad Mosul op. Ook een Armeens-katholieke kerk was doelwit van een bomaanslag. Gewapende mannen vielen de gebouwen binnen, verjoegen de aanwezigen en lieten explosieven afgaan die grote schade toebrachten. Niemand raakte gewond. Ze hebben “het mooiste symbool van de Chaldeeuwse Kerk in heel Irak“ verwoest, zei de Chaldeeuws-katholieke patriarch Emmanuel III Delly [ zie foto ] van Bagdad tegenover AsiaNews. Patriarch Emmanuel: “Christenen maken zich steeds meer zorgen over dit soort geweld dat steeds weer toeslaat.“. Hij vreest dat de Iraakse regering niet bij machte is om de christenen afdoende tegen terreur te beschermen.

Zware tijden voor Assyrische christenen in Irak, een artikel uit het Nederlands Dagblad

Een verslag van de situatie in 2005 van Yosé Höhne-Sparborth op de website van Kerk en Vrede.

Bij Uitgeverij Bas Lubberhuizen verscheen een biografie over de Leidse hoogleraar Nicolaas van Wijk en grondlegger van de slavistiek in Nederland.

Nicolaas van Wijk (Delden, 4 oktober 1880 – Leiden, 25 maart 1941) was een Nederlands taalkundige, en van 1913 tot zijn dood in 1941 de eerste Nederlandse hoogleraar in de Slavische talen. Van Wijk was een zeer veelzijdig taalkundige, en publiceerde onder andere over de Slavische talen (waaronder met name het Oudkerkslavisch), de Baltische talen, het Indo-Europees, de Russische letterkunde en de Nederlandse dialectologie. In het studiejaar 1929-1930 was Van Wijk rector magnificus van de Leidse universiteit; in deze functie begeleidde hij de erepromotie van prinses Juliana in 1930.
 
Uit veel zaken blijkt ook Van Wijks fascinatie voor Rusland en de Russen, al bezocht hij het land niet meer na de Revolutie. Na zijn overlijden werd de domineeszoon Van Wijk na een Russisch-orthodoxe mis bijgezet in het graf van zijn eerder overleden Russische pleegzoon.
 
Bron: nl.wikipedia.org

interview met de biograaf [ in Mare 10 2005 ]

Het Russisch Museum in Sint Petersburg was vorig jaar een openbaring voor mij. Vooral de afdeling 19 eeuwse Russische schilderkunst heeft veel indruk op me gemaakt. Tijdens mijn opleiding aan de kunstacademie (1983-1988) was er uitsluitend aandacht voor Russische schilders van de avant-garde zoals Kandinsky, Tatlin en Malevich. Zelfs Ilya Repin bleef onvermeld. Om maar te zwijgen over andere grote schilders als Kramskoj, Shishkin, Polenov, Levitan en Serov. Ze bepaalden het schilderkunstige gezicht van de Russian Silver Age

Valentin Aleksandrovitsj Serov ( Sint-Petersburg, 7/19 januari 1865 – Moskou, 22 november/5 december 1911) was een Russisch kunstschilder die tot de stroming van de Zwervers behoorde. Hij was de zoon van componist Aleksander Serov. Hij werd vooral beïnvloed door zijn leermeester Ilja Repin, zijn vriend Michail Vroebel en de kring van kunstenaars die in Abramtsevo bijeenkwamen. Serov concentreerde zich op het maken van portretten. Daarbij waren de kunstenaars uit zijn omgeving zijn favoriete modellen; bekende portretten zijn bijvoorbeeld van de landschapsschilder Isaak Levitan, de schrijver Nikolaj Leskov en componist Nikolaj Rimski-Korsakov

Valentin Serov heeft enkele zeer mooie portretten in het Russisch Museum hangen, waaronder die van Sofija Michajlovna Botkina (1899), Zinaida Nikolaevna Yusupova (1902) en Olga Konstantinova Orlova (1911).

Valentin Serov, 140th Anniversary | meer Russische schilders