Maandelijks archief: oktober 2010

de droomfabriek

pittura metafisica en Giorgio de Chirico (1888-1978)

De pittura metafisica, de prelude van het surrealisme (1917-1918) was indringend maar vluchtig als een droom. Het is nauwelijks een schilderkunstige stroming te noemen, eerder een fase in het leven van de Grieks-Italiaanse schilder Giorgio de Chirico (1888-1978). Als een erfgenaam van de Griekse en Romeinse beschaving weigerde hij te drinken uit de Lethe, de bron der vergetelheid, zoals zijn Italiaanse vakbroeders de futuristen. Zij hadden hun rug naar het verleden toegekeerd en stortten zich vol overgave in de moderniteit. De futuristen verkozen een Bugatti boven de Mona Lisa. De Chirico keerde in zichzelf en vond in zijn innerlijk de beelden uit zijn dromen en uit zijn jeugd. In 1918 veranderde hij in een reactionair en verwijderde zich definitief van de moderne schilderkunst.

de Chirico
‘samples’ uit de schilderijen van De Chirico
De Chirico was van grote invloed op het werk van René Magritte. Magritte schreef dat in het schilderij Het liefdeslied de poëzie boven de schilderkunst uit steeg, een ontdekking die hem tot tranen roerde. De onverwachte combinatie van een rubberen handschoen en een antiek borstbeeld vindt hij een nieuwe visie op de kunst, vrij van stereotiepe gewoontes van de geest. De Chirico schilderde zijn droombeelden als pre-surrealist ver voor het surrealistisch manifest (1924) en stopte daarmee om terug te keren tot een academische stijl.
 
Naast Carlo Carrà lag de Chirico vanaf 1917 ten grondslag aan de Pittura metafisica of de metafysische schilderkunst, een kunstrichting in de Italiaanse moderne kunst. In hun werk worden voorwerpen en figuren zeer realistisch afgebeeld maar uit totaal verschillende causale en temporele contexten gecombineerd in lijnperspectivische constructies. Daardoor werd, zoals in het surrealisme, de raadselachtigheid van de objectenwereld beklemtoond. Ook de conventionele orde en de plaatsing van de dingen werd op die wijze geïroniseerd.
 
Bron: nl.wikipedia.org

buttes-chaumont.blogspot.com

de tijd stond (70 jaar) stil…

Giovanni Boldini ontdekt in Parijs appartement

In juni werd in een Parijs appartement een opmerkelijke ontdekking gedaan. Veilingmeester Olivier Choppin-Janvry had het gevoel alsof hij in het kasteel van Doornroosje was beland, want na 1940 was er niemand meer naar binnen geweest. Onder een dikke laag stof werd naast andere kunstschatten, een schilderij van Giovanni Boldini gevonden.

Parijs
de tijd heeft zeventig jaar stil gestaan…

Twee weken geleden werd het voor 2,1 miljoen euro in Parijs geveild. Het schilderij is een portret van de actrice Marthe Florian dat Boldini in 1898 moet hebben geschilderd. De laatste bewoner van het appartement was de kleindochter van Florian. Toen in juni 1940 de Duitsers Parijs naderden, vluchtte ze naar Zuid-Frankrijk waar ze na de oorlog bleef wonen. Ze is nooit teruggekeerd, maar bleef altijd de huur betalen. Toen ze dit jaar op 91-jarige leeftijd overleed, moest het appartement ontruimd worden.

Boldini Discovered in Abandoned Flat Fetches € 2.1 M [ luxury-insider.com ]

de scores van Scorsese

gezien op Canvas: Emotions through music met Martin Scorsese
of targeting the emotional center

Bernard HerrmannWanneer je over filmmuziek spreekt, kun je moeilijk om de invloed van Richard Wagner heen. In de documentaire Emotions through music doet Martin Scorsese dat ook niet. Aan de hand van de scores bij zijn films neemt hij ons mee op reis door de geschiedenis van de filmmuziek. Scorsese ontwijkt evenmin de regisseur Cecil B. DeMille, bekend om zijn bombastische drama’s met kamerbrede muziek in de geest van de negentiende eeuw. Niet alleen uit eerbetoon omdat aan Scorsese in januari de Cecil B. DeMille-Award werd toegekend, maar ook omdat je de films van DeMille door hun epische dramatiek Wagneriaans kunt noemen. Scorsese verwijst nog op een andere manier naar Wagner met de legendarische filmcomponist Bernard Herrmann (1911-1975) die vlak voor zijn dood de score voor Taxi Driver (1976) had geschreven. In 1958 had Bernard Herrmann de muziek bij Vertigo van Alfred Hitchcock gecomponeerd. In de score van Vertigo horen we de echo van Liebestod uit Wagner‘s Tristan und Isolde.

VertigoThe heart of obsession
 
Hitchcock‘s film Vertigo is about obsession, which means that it’s about circling back to the same moment, again and again … And the music is also built around spirals and circles, fulfilment and despair. Herrmann really understood what Hitchcock was going for he wanted to penetrate to the heart of obsession. (Martin Scorsese over de score bij Vertigo van Bernard Herrman)
ertrinken,
versinken, -
unbewusst, -
höchste Lust!

uit: Liebestod van Wagner

Oscar-winnaar Martin Scorsese (na zes nominaties lukte het in 2007 eindelijk toch met The Departed) praat in deze documentaire over de muzikale invloeden in zijn leven en in zijn films. Hij is één van de weinige regisseurs voor wie muziek niet gewoon als achtergrond bij de beelden dient, maar een cruciale rol speelt in de evolutie en de evocatie van emoties in zijn films. Tijdens zijn jeugd in Little Italy in New York maakte hij kennis met vele soorten muziek, van jazz over funk tot klassiek. Hij praat over zijn liefde voor o.a. Mascagni en Bach en vertelt over zijn persoonlijke inbreng in de soundtrack van film als Taxi Driver, Raging Bull, Casino, The Age of Innocence, Mean Streets and The Aviator. Het gesprek is rijkelijk geïllustreerd met fragmenten uit zijn films zodat de documentaire zowel film- als muziekliefhebbers zal aanspreken.
 
Bron: programmas.canvas.be

bernardherrmann.org | filmmuziek.be | filmmuziek [ nl.wikipedia.org ]