Maandelijks archief: december 2005

BigBrotherHaus

Twee jaar geleden zag ik in het museum Haus Esters in Krefeld schilderijen van de Amerikaanse schilder Eric Fischl (1948). Het was een speciaal project waarbij Fischl 2000 foto’s maakte van een groepje acteurs dat drie dagen de beroemde Mies van der Rohe-villa in Krefeld bewoonde als een soort Big Brother Haus. In Amerika bewerkte Fischl de foto’s met de computer en maakte aan de hand van die bewerkingen een serie van twaalf grote doeken. Het nieuwste werk van Fischl borduurt duidelijk voort op naakten in een interieur met jaloezieën.

Eric Fischl

Für sein Krefeld Project hat der amerikanische Maler Eric Fischl (geb. 1948 in New York City) das Krefelder Museum Haus Esters temporär in eine bewohnte Villa zurückverwandelt. Er engagierte zwei deutsche Schauspieler, die im Frühjahr 2002 drei Tage lang die Bewohner des Hauses spielten, und machte im Verlauf dieser Tage ca. 2000 Fotografien. Aus dieser umfangreichen Dokumentation, die Fotografien am Computer digital nachbearbeitend, gestaltete der Künstler eine Serie von zwölf großformatigen Gemälden.
Dabei werden wir zu Zeugen eines Dramas zwischen Mann und Frau. Ein Drama nicht im herkömmlichen Sinn: Es gibt keinen Höhepunkt, keine Auflösung des Konflikts. Was sich in den Bildern des Krefeld Project abspielt, ist von untergründiger Natur, etwas, das Mann und Frau unentwegt beschäftigt, sie aneinander fesselt. Die Protagonisten bewegen sich in dem gehobenen Ambiente so selbstverständlich, wie es einer langen Gewohnheit entspricht. Vielleicht ist es Gewohnheit, daß sich das Paar in diesem Haus am Wochenende trifft. Jede Spur von Arbeit bleibt ausgeblendet, es sei denn als etwas, das den eleganten Lebensstil erst ermöglicht. Wir wissen nicht, ob es sich um ein Ehepaar handelt, ob es womöglich eine geheime Beziehung ist, die hier ihren Lauf nimmt; aber wir ahnen, daß die Stationen des Dramas aus einer Gewohnheit entspringen, die viele Jahre umfaßt.(…)
 
lees verder …

Michael Borremans

In het novembernummer van Metropolis M staat een interview met de Belgische kunstenaar Michael Borremans. Deze 42-jarige schilder heeft het schilderen duidelijk in zijn vingers en citeert nostalgische beelden die hij in een intrigerende context plaatst. Formeel is zijn werk verwant aan dat van Marcel van Eeden. Voor beiden is het fotografische citaat en het ambachtelijke medium waarin het citaat wordt uitgevoerd een constante factor.

Borremans
Wat doe je het liefst, tekenen of schilderen?
Michaël Borremans: „Ik doe het allebei graag, maar tekenen is voor mij iets heel normaals, iets dat ik elke dag doe. Met schilderen heb ik een meer gepassioneerde relatie. Dat gaat over aantrekken en afstoten, met veel moeilijke momenten. Het gebeurt wel dat ik slechte tekeningen maak, maar bij het schilderen gebeurt dat vaker. Schilderkunst is een ongrijpbaar medium. Daarin ligt ook de uitdaging: het is iets dat zich moeilijk laat bedwingen als je het op een goede manier wilt doen. Als je het teveel bedwingt, maak je oninteressante schilderijen. Er zijn kunstenaars die wel acht uur per dag schilderen en toch maken zij middelmatig werk, niet meer dan grote kleurboeken. Ik werk alleen op de momenten dat ik voel dat ik scherp sta, een beetje zoals een sporter. Maar je moet er wel naartoe werken, en het moet vaak mislukken voordat je er bent.„
 
lees verder in Metropolis M

Galeries met werk van Michaël Borremans:
Zeno-X galerie | galerie David Zwirner

tussen hoop en vrees

Na het dagboek van Vincent van Gogh heeft Gerard Bilders (1838-1865) waarschijnlijk het bekendste schildersdagboek uit de 19e eeuw op zijn naam staan. Bilders had zoals dat heet een sensitieve natuur. Het grote publiek zou hem zeker gekend hebben als hij niet zo jong gestorven was. Hij overleed in 1865 op 26-jarige leeftijd.

Zijn vader Johannes Warnardus was een landschapschilder in de romantische traditie en woonde jarenlang in Huize Rozenhage in Oosterbeek. Regelmatig kwamen daar jonge schilders uit het Westen over de vloer en het dorpje Oosterbeek groeide in de jaren 50 en 60 uit tot een kunstenaarskolonie, het Hollandse Barbizon. Ook de jonge Mauve, Maris en Gabriel waren vaak te gast in huize Rozenhage en zo vormde Oosterbeek ook het voorspel op de Haagse School.

Schapen in de uiterwaarden bij Oosterbeek door Gerard Bilders, 1863

Het volgende fragment uit het dagboek van Gerard Bilders, dateert uit 1861 toen hij in Oosterbeek woonde.

Het is waar, dat het de hoop is, die ons door het leven leidt, aan wier hand wij wandelen en die ons de schoonste verwachtingen voorspiegelt. Hoe zalig is de hoop, als zij edele beelden vertoont, als zij doet gelooven aan de vervulling van reine wenschen!
Ook gij hebt de hoop bemind, gij hebt ze in uw goed hart levend gehouden; ze heeft u bezield met moed, met levensvreugde en met liefde, want die wezenlijk hoopt is gelukkig, en die gelukkig is, heeft lief.
Wat is het leven voor ons, menschen, die het onzeker doorwandelen, anders dan onophoudelijk wenschen en hopen? Maar is dit mogelijk zonder beurtelings tevens te vreezen? Want hoop en vrees bestaan gelijktijdig; zij zijn elkanders gedurig en krachtigst tegenwigt. Waar de vrees woedt en alles tracht omver te werpen, over alles eene hatelijke schaduw spreidt, ongevoelig maakt voor het schoone en goede en tot de diepste verslagenheid en den felsten haat voert, daar verheft zich tevens en sterker dan ooit de beminnelijke hoop en tracht met hare opwekkende en weldoende stralen de duisternis der vrees te verdrijven. Gelukkig, zoo dat licht door de wolken der angst breekt en den geest tot een zonnig veld maakt, waar de bloemen der fantasie bont en geurig op ontspruiten en een nieuw leven in het hart van den bedroefde scheppen. Ja, eene zoodanige afwisseling van licht en schaduw in het hart is goed: eene eeuwigdurende zon doet de bloemen verdorren, eene ondoordringbare schaduw zou ze beletten te ontspruiten.
 
Bron: dbnl.org