Maandelijks archief: maart 2006

vergeven of vergelden?

gekeken naar Unforgiven (1992) van en met Clint Eastwood

Vorige week heb ik weer gekeken naar de beste western aller tijden en gisteren zag ik de op één na beste. Clint Eastwood had in 1992, toen het genre al 20 jaar begraven was, nog het lef om met een western te komen en maakte er gelijk een klassieker van. Hij speelt zelf een prachtige rol van een tot inkeer gekomen premiejager (Wiliam Munny) die een bedaard leven leidt als varkensboer. In de eerste scenes dat we met hem kennismaken zie je hem, met een verwijzing naar de verloren zoon, besmeurd met modder en varkenstront ploeteren om zijn bestaan. Maar waar het in het verhaal van de verloren zoon om berouw en vergeving gaat, blijft het verhaal van Unforgiven het spoor van de vergelding volgen. Eastwood hoopte met deze film de discussie over wapenbezit in de Verenigde Staten een nieuwe impuls te geven.

William Munny: Het is een hele zaak een man te doden.
Schofield Kid : Het was zijn verdiende loon!
William Munny: We verdienen het allemaal, Kid.

clint eastwood
Eastwood is ook in Unforgiven weer koelbloedig, vastberaden en rechtdoorzee. Kortom een icoon van ‘the real man’ moordenaar met een goed hart
Unforgiven is het meest geprezen meesterwerk van Clint Eastwood tot nu toe. Eastwood heeft de film opgedragen aan Sergio Leone en Don Siegel. Onder hun regie had Eastwood als acteur al heel wat successen op zijn naam staan. Unforgiven is Eastwood’s zestiende film als regisseur. Algeheel werd niet gedacht dat de film zo succesvol zou zijn in een tijd waarin de filmsripts uitblonken van snelle actie en special effects. Maar evenals Costner’s Dances with Wolves (1990) werd ook Unforgiven een groot succes. Dat succes werd natuurlijk extra versterkt door de negen Oscar nominaties die de film ten deel viel. Uiteindelijk werden vier nominaties verzilverd en kreeg Eastwood in 1993 de Oscar voor de beste film en de beste regie. Gene Hackman, die schittert als de sluwe, brutale en meedogenloze sheriff Little Bill Dagett kreeg een Oscar voor zijn rol in de film. Joel Cox kreeg de onderscheiding voor de filmediting. Unforgiven was de derde western die een Oscar voor beste film kreeg. Twee jaar eerder scoorde het al genoemde Dances with Wolves ook een Oscar voor beste film.
“De moraal zit in de bezorgdheid om het gebruik van vuurwapens” vertelde Eastwood aan de Los Angeles Times. Unforgiven is een boeiende eigentijdse klassieker die geen seconde verveelt.
 
Bron: dvd.nl/reviews

dood in egypte

gnosticus Quispel op 89-jarige leeftijd in Egypte overleden

Wikipedia is de meest uptodate encyclopedie die er ooit geweest is. Vandaag berichtte de krant over het overlijden gisteren van de wereldberoemde Nederlandse gnosisgeleerde Gilles Quispel en wikipedia was al op de hoogte.

Gilles Quispel (30 mei 1916- 2 maart 2006) is een Nederlands onderzoeker van het klassieke en christelijke gnosticisme.
 
Gilles Quispel werd geboren op 30 mei 1916 in Rotterdam – verhuisde al vroeg naar de Kinderdijk, waar zijn vader een smederij had. Hij bleek te onhandig om zelf in de smederij te gaan werken. Daarom werd hij dus maar naar het gymnasium gestuurd. Hij studeerde daarna Klassieke Talen en Theologie in Leiden en Groningen, en promoveerde in Utrecht in 1943 op een proefschrift over Tertullianus’ geschrift tegen de gnosticus Marcion, die leefde rond 144 na Christus. Aanvankelijk werd hij leraar op een lyceum. Na de oorlog stapte hij over naar de universiteit, waar hij in 1951 op 35-jarige leeftijd in Utrecht werd benoemd tot hoogleraar kerkgeschiedenis. Hij was tevens hoogleraar te Leuven en Harvard. Quispel is op 2 maart 2006 in Egypte overleden aan de gevolgen van een longontsteking.

Centraal in het werk van Quispel staat de ‘Gnosis’ en de gnostiek, een verzameling van in de tweede eeuw van onze jaartelling uit de confrontatie tussen christendom en gnosis ontstane religieuze bewegingen. De uiteenlopende bewegingen van de gnostiek worden in de visie van Quispel gekenmerkt door het beginsel van de vrije mens en zouden hebben gepleit voor een niet-autoritaire en ondogmatische beleving van het jonge christendom. Op het Dordtse Gymnasium leerde hij de Gnosis kennen door zijn leraar, P. Hendrikx, die op de Alexandrijnse gnosticus Basilides was gepromoveerd.

Op 10 mei 1952 kocht hij de gnostische Codex Jung en na 1956 gaf hij het Evangelie van Thomas uit. Na zijn pensioen gaf hij met R. van den Broek het Corpus Hermeticum uit en zelfstandig de hermetische Asclepius.
 
Op 2 maart 2006 overleed Quispel onverwacht, verrassend genoeg in Egypte.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Quispel schreef diverse boeken over het gnosticisme, waaronder:
 
Valentinus, de gnosticus en zijn Evangelie der Waarheid In de Pelikaan
Het Evangelie van Thomas In de Pelikaan
De hermetische Gnosis in de loop der eeuwen In de Pelikaan

over gnosis

reis voorbij goed en kwaad

gekeken naar Apocalypse Now Redux 1979/2001

Gisterenavond zond Canvas het meesterwerk van Francis Ford Coppola uit, met ditmaal een lengte van maar liefst 3 uur en 15 minuten. Het is een indringend verhaal over de waanzin van oorlog, waarin de wreedheid zichzelf, in de persoon van kolonel Kurtz (Marlon Brando), presenteert als innerlijke kracht. Deze is de dubbele moraal van de Amerikaanse regering gaan haten en meent dat schaamteloze wreedheid zuiverder is. De wil om te doden heeft voor hem getriomfeerd over de wil om het goede te doen. De tot waanzin op de spits gedreven wreedheid lijkt door deze leugen een glasheldere logica te bezitten.

Marlon Brando als kolonel Kurtz
the horror, the horror…

Mooi is de gelaagdheid van Apocalypse Now: de film beschrijft een reis over een Vietnamese rivier en presenteert een tijdsbeeld , maar tegelijkertijd gaat het hier over een innerlijke reis naar de schemerige buitengewesten van de geest. Opnamen met scherpe licht-donkercontrasten versterken deze bad trip naar de dark side.

Kurtz (Brando) en Willard (Sheen) zijn twee tegenstrijdige kanten van de menselijke psyche. De kijker wordt net als Willard aangetrokken tot Kurtz, een intellectueel die Kipling en T.S. Eliot citeert, maar óók een waanzinnige die schrijft: «Moord ze allemaal uit! Nuke ‘em!» Kurtz, de poëet-soldaat die een verschrikkelijk inzicht heeft gekregen in de aard van oorlog, in de ziel van militairen, van sovjet soldaten die net als de Amerikanen nu bommen wierpen in Afghanistan en het fun noemden. Zijn deze mensen «beter» dan anderen? Hebben militairen iets wat gewone mensen niet hebben? Kurtz komt, tijdens nuchtere zelfbewuste momenten, niet verder dan het gedicht The Hollow Men dat T.S. Eliot schreef na de Eerste Wereldoorlog. Maar dat is welbeschouwd een heel eind: «We are the hollow men/ We are the stuffed men. Our dried voices, when/ We whisper together/ Are quiet and meaningless/ As wind in dry grass…»
 
Bron: groene.nl

Op moviemeter.nl schreef iemand:

“Toch vind ik full metal jacket een hogere fun en entertainment factor hebben. Apocolypse op nummer twee wat oorlog films betreft voor mij met 4,5″

Een dergelijke platte reactie demonstreert weer eens onze dubbele moraal. We kijken naar een film over de gruwelen van oorlog, maar willen daarbij wel worden vermaakt.
“I love the smell of napalm in the morining” cool man.

meer Apocalypse Now op gonemovies.com | filmsite.org