Reclame moet leuk zijn. Maar wat is leuk? In 2004 zag ik in het Historisch Museum van Berlijn op de tentoonstelling Strategien der Werbekunst 1850-1933 een prehistorisch reclamespotje uit 1910 met het tijdloze Maggi-flesje dat zo oubollig was, dat ik er meer om moest lachen dan om de peperdure ‘minispeelfilm’ van een verzekeringsmaatschappij die vooral door de Gouden Loeki trendbepalend is geworden. Vanavond in Andere Tijden terug naar de spruitjeslucht van 1967 toen het eerste STER spotje op de Nederlandse buis verscheen. ‘Hoe televisiereclame in veertig jaar van braaf en burgertruttig tot sexy en shocking werd en hoe humor en amusement steeds meer worden ingezet voor diepvrieskroket en doperwt in pot.’

Reclamefilms

De geschiedenis van de moderne massareclame in Nederland begint rond 1850. Als de belasting op dag- en weekbladen in 1869 wordt afgeschaft, verschijnen er steeds meer affiches in het straatbeeld op reclamezuilen en schuttingen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog verschijnt het eerste reclame plaatjesalbum van Verkade naar Duits voorbeeld. Blue Band start in 1923 de eerste grote reclamecampagne. Onder de leus ‘versch gekarnd’ verschijnen overal affiches, emaillborden en advertenties met het ‘ Blue Band meisje’ . In hetzelfde jaar wordt ook de ‘Vereeniging voor reclame’ opgericht.

Bron: geschiedenis.vpro.nl

Vorige maand besteedde ik even aandacht aan de nu draaiende tentoonstelling Binnen de grenzen van het Affiche in Museum Mesdag overal de relatie tussen beeldende kunstenaars en reclame. Meer Nederlandse reclameposters vond ik nog in het Reclame Arsenaal en op mijn plaatjeslog Johannes in Retroland staan bergen Amerikaanse vintage posters.

150 jaar reclame in Nederland | Virtuele reis door de Nederlandse reclamegeschiedenis
Andere Tijden Archief

I want it all and I want it now! Pluk de dag! Geniet ieder moment!
Wie herkent de geloofsartikelen van de hedonist niet? Een welvarende wereld als de onze brengt in de eerste plaats hedonisten voort.

Ooit werden we in onze genotszoekerij afgeremd door de gedachte aan de dood. In de Middeleeuwen was de dood veel concreter aanwezig dan in onze tijd, ze lag letterlijk op straat. De rijke burgers uit de Renaissance konden zich terugtrekken in artificiële paradijzen: paleizen volgepakt met zintuigelijke prikkels die het leven vulden met plezier. Tyrannen, keizers en koningen hadden overigens nooit anders gedaan, maar in de Renaissance werd het door de toegenomen welvaart voor de rijke burgers ook mogelijk om te leven als vorsten. Vandaar dat we de geest van de Renaissance nu typeren als carpe diem en de geest van de Middeleeuwen als memento mori. We zijn zelfs geneigd om het momento mori als primitief te beschouwen en het carpe diem als verstandig. Want de dood komt toch wel en het is dom om daar voortdurend aan te denken als je nu van ieder moment genieten kunt.

Toch biedt de gedachte aan de dood toegang tot een inzicht dat we in onze jacht op het genot nooit zullen vinden. De woestijnvaders spraken hierover. In de Philokalia, een verzameling geestelijke teksten wordt veel over de gedachte aan de dood gesproken, omdat deze zo vruchtbaar is voor het geestelijke leven. Nil Sorski zei zelfs:

Weinig ondernemingen zijn zo riskant als de kantoorliefde. Buiten het risico van het gebroken hart dat elke liefde met zich meebrengt, kan het je ook nog eens een keer je arbeidsvreugde vergallen en je positie kosten. Uitstekend thema dus voor een pittige romantische komedie. Two Weeks Notice is een gelikte komedie met Sandra Bullock en Hugh Grant in op hun lijf geschreven (dus voorspelbare) rollen. Dankzij een op maat geschreven scenario voor dit duo en goede grappen is het toch een heel vermakelijke film geworden.

Two Weeks Notice is het regiedebuut van Marc Lawrence, die successen boekte als scenarioschrijver van onder meer Forces of Nature (Bronwen Hughes, 1999) en Miss Congeniality (Donald Petrie, 2000). Voor de derde keer op rij schreef Lawrence een rol op het lijf van Sandra Bullock: weer is ze een onhandige, wat onbeholpen vrouw – het type dat het niet moet hebben van haar uiterlijk, maar van haar gevoel voor humor en ontwapenende eerlijkheid. En natuurlijk heeft ze het hart op de juiste plaats. Het is het soort rol dat Bullock inmiddels kan dromen. En hetzelfde geldt voor haar tegenspeler Hugh Grant, die zich de laatste jaren met veel succes heeft gespecialiseerd in de macho-met-zelfspot.
 
Two Weeks Notice bedient zich van een simpel recept: zet Grant en Bullock, die nog niet eerder aan elkaar gekoppeld waren, tegenover elkaar en laat hen doen waar ze goed in zijn. Wat kan er dan nog misgaan? Weinig, zo blijkt, want Two Weeks Notice is een onderhoudende en redelijk humoristische komedie, al kent het scenario nauwelijks verrassingen en zijn de grappen verre van origineel. Zolang Bullock charmant blijft struikelen en Grant ondeugend doet, werkt de formule.
 
Bron: cinema.nl

twoweeksnoticemovie.warnerbros.com