Maandelijks archief: februari 2005

gezicht

Christus icoon
Christus Pantocrator uit het Catherinaklooster in de Sinaï, 7e eeuw
“En toch spijt het me dat ik die film heb gezien omdat ik sindsdien, iedere keer als ik mij tot Jezus richt, het beeld van de hoofdrolspeler, James Caveziel, op mijn netvlies krijg.”
Andries Knevel over The Passion of Christ
in De Tien Geboden in Trouw

God’s human face

inkeer en terugkeer

tweede zondag van de voorvasten: Zondag van de Verloren Zoon

Vandaag wordt in de Orthodoxe Kerk de tweede zondag van de voorvasten gevierd, de Zondag van de Verloren Zoon. In de Vigilie voorafgaand aan deze Zondag wordt volgens de Traditie van de Kerk Psalm 136 gezongen: aan Babylons stromen. Hierin wordt niet alleen gedacht aan de Babylonische ballingschap van het volk Israel in de zesde eeuw voor Christus, maar vooral aan onze eigen ballingschap uit het Paradijs.

De wereld waarin we leven wordt steeds verleidelijker en er is niemand die niet op een of andere manier in haar verstrikt is. Maar toch weten gelovigen dat deze wereld niet de plek is waar we thuishoren en verlangen we, evenals de verloren zoon, naar onze terugkeer. Zonder berouw is die terugkeer onmogelijk. Dat is de diepe betekenis van de vastentijd: tijd van inkeer, tijd van berouw over onze zonden en vooral terugkeer: op weg naar het grote Feest van de Opstanding.

Psalm 136
Aan de rivieren van Babel, daar zaten wij, ook weenden wij, als wij gedachten aan Sion.
Wij hebben onze harpen gehangen aan de wilgen, die daarin zijn.
Als zij, die ons aldaar gevangen hielden, de woorden eens lieds van ons begeerden, en zij, die ons overhoop geworpen hadden, vreugd, zeggende: Zingt ons een van de liederen Sions;
Wij zeiden: Hoe zouden wij een lied des HEEREN zingen in een vreemd land?
Indien ik u vergeet, o Jeruzalem! zo vergete mijn rechterhand zichzelve!
Mijn tong kleve aan mijn gehemelte, zo ik aan u niet gedenke, zo ik Jeruzalem niet verheffe boven het hoogste mijner blijdschap! ( … )
( Bron: statenvertaling.nl )
de verloren zoon van Rembrandt
De terugkeer van de verloren zoon (1668) Hermitage Sint Petersburg

Bijbelse kunst: De terugkeer van de verloren zoon
Kerkelijke kalender 2005 [ Orthodoxe Parochie Amsterdam ]

troost

11:12:05 The New Phoenix – Give To Me Your Love
11:09:32 Buffalo Springfield – Down Down Down
11:07:11 Fantastic Zoo – Light Show
11:03:40 Jefferson Airplane – Young Girl Sunday Blues
11:00:36 Blood, Sweat & Tears – House In The Country
10:58:06 The Loreys – Goin’ Downtown
10:57:48 Acid Talk – Psychedelic Circus
10:54:14 Electric Banana – Blow Your Mind
10:52:52 The Moody Blues – Eyes Of A Child II
10:50:29 Mystery Clock – Time Marches On
10:47:09 The Who – Disguises
10:43:51 Jeff Beck – Shapes Of Things
10:40:58 The Action – Icarus
10:37:55 The Creation – For All That I Am
10:25:40 Pink Floyd – The Narrow Way

60′s Psychedelic Web Radio [ techwebsound.com ]

paradise lost

mojo coverBij de tijdschriften werd mijn blik opgezogen door het woord PSYCHEDELIC! in circusletters op de cover van een onbekend magazine. How Hendrix, The Beatles & Pink Floyd turned on stond er onder. Ik was al bijna verkocht. Dus eerst maar eens bladeren. De psychedelische layout en typografie zogen mij verder… Tijdlijnen van 1965, 1966, enz… Daar ben ik erg gevoelig voor. Ik plaats mijzelf altijd in de geschiedenis als een reiziger die telkens weer naar de kaart zit te turen. En ik ben vertrouwd met de paradox dat ik mij daardoor juist steeds meer tegenover de geschiedenis ga bevinden.

De sixties zijn voor mij verstrengeld met de jaren die mij voor altijd doen herinneren aan de tijd dat ik nog een kind was, een wezen dat niet reflectief tegenover de wereld stond. Ooit kon ik gewoon simpel zijn kort aangelijnd aan de pin van het ogenblik, zoals Nietzsche schrijft in zijn beschouwing over het geluk van het dier. Ik zie mijzelf als kleuter door mijn ouders gedocumenteerd op vierkante zwartwitfoto’s met een gekarteld randje. Die beelden vermengen zich met de bonte foto’s van vrije en blije bloemenkinderen in het Mojo magazine. Maar ik ben geen kind meer en ik ken de keerzijde: massaal zochten ze het verloren paradijs, maar namen de verkeerde weg en velen belandden in de hel van de drugs.

“Vertel me eens over de sixties, hoe ze echt waren…”, kwijlt het retrohippiemeisje uit de jaren negentig tegen Peter Fonda in the Limey van Soderbergh. De vadsige vijftiger geeft een kort antwoord. “De sixties duurden eigenlijk maar een jaar, 1966 of beter gezegd maar een halfjaar. Stel je een land voor waar je nog nooit geweest bent en waar je geen kaart van hebt, maar alles wat je er tegenkomt, is je ten diepste vertrouwd. Dat waren de sixties.”

Neverland, (hoeveel psychedelische bands en albums droegen die naam?) een lokatie zonder coordinaten in tijd en ruimte, een bewustzijnsstaat, net als het verloren paradijs. Maar er is één groot verschil tussen Neverland, mijn jeugd en het verloren paradijs: Aan Neverland en mijn jeugd heb ik herinneringen, maar naar het verloren paradijs kijk ik reikhalzend uit als naar een land waar ik nog nooit geweest ben en waar gelukkig geen kaarten van bestaan.

Psychedelische webradio: technicolor web of sound
week van de jaren zestig [ Radio 2 ]

das ewig weibliche zieht uns hinan

Filosofie Scheurkalender, 25 februari
In Sporen. De stijlen van Nietzsche, uitvoerig geannoteerd door Ger Groot, constateert Derrida dat de Nietzscheaanse vrouw over haar ‘afgrondelijkheid’ een sluier draagt. Haar waarheid – de afgrond die ze verhult – is tegelijk haar schaamte. De mannelijke filosoof is geïntrigeerd door deze verhulling die om een onthulling vraagt; hij vermoedt een ‘diepte’ die hij begeert en vreest. “De vrouw weet echter dat onder haar sluier geen ‘waarheid’ verborgen ligt, geen ‘diepte’, maar een afgrond waarin elke illusie van waarheid verzinkt”, aldus Groot. “Dit geeft haar een mateloze macht over de filososfische waarheidszoeker, die onhandig dingt naar haar gunsten en daarmee een willoos slachtoffer wordt van haar grillen.”

Gelukkig zijn niet alle vrouwen Nietzscheaans.