Ik heb twee boekjes over de landschapsschilders in Oosterbeek. Het ene boekje is geschreven door Victorine Hefting en heet Schilders in Oosterbeek, het andere is van Else Maas en heet Kneppelhout en de Veluwse schildersbent.
Het leukste is natuurlijk om zelf te gaan kijken in Oosterbeek en omgeving. Uitgeverij Kontrast heeft nu een aardig kunsthistorisch wandelboekje uitgegeven met o.a. een route langs de plekken waar de schilders uit Oosterbeek graag werkten. Natuurlijk loopt deze route ook langs de Wodanseiken bij Wolfheze.
.jpg)
De wodanseiken bij Wolfheze door jacob Cremer uit 1849
Schildersbents van de Veluwezoom
Schilderen in en naar de natuur is een nieuw fenomeen in het midden van de negentiende eeuw. Het landschap ontwikkelt zich tot een bijzonder populair onderwerp in de schilderkunst. Zo wordt de prachtige omgeving rond Oosterbeek en Wolfheze, en later rond Renkum, Heelsum en Doorwerth decor voor belangrijke vernieuwingen in de kunstgeschiedenis.
Naar het voorbeeld van Barbizon, waar beroemde kunstenaars als Corot en Millet in de bossen van Fontainebleau en plein air schilderen, ontstaat in Oosterbeek en Wolfheze in de jaren veertig van de negentiende eeuw een soortgelijke schilderskolonie.
Al vanaf begin jaren veertig van de negentiende eeuw zoekt de in Utrecht geboren kunstenaar Johannes Warnardus Bilders de fraaie natuur van de Veluwezoom op om romantische landschappen te kunnen schilderen. Zijn enthousiasme voor deze omgeving werkt aanstekelijk zodat al snel een aantal collega’s hem volgt. Oosterbeek wordt zo een bakermat voor nieuwe ontwikkelingen binnen de schilderkunst.
Na de jaren zeventig van de negentiende eeuw keert een aantal schilders terug naar Den Haag waar ze beroemd zullen worden als schilders van De Haagse School. In 1902 richt Théophile de Bock, die eveneens tot de Haagse School behoort, de kunstenaarsvereniging „Pictura Veluvensis„ op. Een tweede generatie kunstschilders vormt zo opnieuw een kolonie. Dit keer vooral in en rond Renkum, Heelsum en Doorwerth.
Bron: uitgeverijkontrast.nl
Schilderen in en naar de natuur is een nieuw fenomeen in het midden van de negentiende eeuw. Het landschap ontwikkelt zich tot een bijzonder populair onderwerp in de schilderkunst. Zo wordt de prachtige omgeving rond Oosterbeek en Wolfheze, en later rond Renkum, Heelsum en Doorwerth decor voor belangrijke vernieuwingen in de kunstgeschiedenis.
Naar het voorbeeld van Barbizon, waar beroemde kunstenaars als Corot en Millet in de bossen van Fontainebleau en plein air schilderen, ontstaat in Oosterbeek en Wolfheze in de jaren veertig van de negentiende eeuw een soortgelijke schilderskolonie.
Al vanaf begin jaren veertig van de negentiende eeuw zoekt de in Utrecht geboren kunstenaar Johannes Warnardus Bilders de fraaie natuur van de Veluwezoom op om romantische landschappen te kunnen schilderen. Zijn enthousiasme voor deze omgeving werkt aanstekelijk zodat al snel een aantal collega’s hem volgt. Oosterbeek wordt zo een bakermat voor nieuwe ontwikkelingen binnen de schilderkunst.
Na de jaren zeventig van de negentiende eeuw keert een aantal schilders terug naar Den Haag waar ze beroemd zullen worden als schilders van De Haagse School. In 1902 richt Théophile de Bock, die eveneens tot de Haagse School behoort, de kunstenaarsvereniging „Pictura Veluvensis„ op. Een tweede generatie kunstschilders vormt zo opnieuw een kolonie. Dit keer vooral in en rond Renkum, Heelsum en Doorwerth.
Bron: uitgeverijkontrast.nl
.jpg)
