In 1931 maakte de legendarisch Duitse filmregisseur F.W. Murnau zijn laatste film Tabu: A Story of the South Seas. Hiervoor filmde hij op het eiland Bora Bora in de Stille Zuidzee. Het leven van de inboorlingen op het exotische eiland speelde min of meer de hoofdrol en daardoor leek de film soms meer op een documentaire met mooie exotische beelden.

His Majesty O’ Keefe naar het gelijknamige boek van Laurence Klingman en Gerald Green uit 1952 doet me enigszins denken aan Tabu: A Story of the South Seas. We zien hier ook lange scenes met dansende inboorlingen, wat een kleurrijk schouwspel oplevert want alles is gefilmd in technicolor. Op de voorgrond staat weliswaar de geoliede torso van Burt Lancaster om ons duidelijk te maken dat de film niet over volkenkunde gaat, maar over romantiek met veel geoorloofd bloot.

Deze luchtig geklede film die zich afspeelt in een tropisch paradijs moest het Amerikaanse publiek tijdens beklemmende jaren van McCarthy‘s communistenjacht wat lucht geven. Je krijgt er overigens heerlijk bombastische ‘avonturenmuziek’ bij van Dimitri Tiomkin.

His Majesty O’ Keefe [ imdb.com ]

Pier Paolo Pasolini volgde in zijn visuele vertelling van het Evangelie volgens Mattheus het realisme van de Italiaanse schilder Caravaggio. Hij was niet de enige cineast bij wie je de erfenis van Caravaggio duidelijk kunt zien. Het naoorlogse Italiaanse neorealisme is vaak doortrokken van de rauwheid van de vroeg 17e eeuwse Italiaanse meester.

God tussen de potten en pannen [ Woest & Vredig ]

Pier Paolo Pasolini volgde in zijn visuele vertelling van het Evangelie volgens Mattheus het realisme van de Italiaanse schilder Caravaggio. Hij was niet de enige cineast bij wie je de erfenis van Caravaggio duidelijk kunt zien. Het naoorlogse Italiaanse neorealisme is vaak doortrokken van de rauwheid van de vroeg 17e eeuwse Italiaanse meester.

In het realisme van Pasolini verschijnt een paradox: de karakterkoppen zijn vaak zo uitgesproken, dat je kunt zeggen dat ze weer geïdealiseerd zijn. Bij de typecasting onder de plaatselijke bevolking heeft men gezocht naar de ideale visser, de ideale boer, de ideale verlamde, enz. Daar bleken er in 1964 op Siciliëdus verrassend veel van rond te lopen. Bij de kop van een schriftgeleerde of bij een Kajafas of een Herodes, probeerde ik me voor te stellen welke ‘rol’ deze ‘acteur’ of figurant in het dagelijks leven van 1964 speelde. Was hij buschauffeur, ambtenaar bij de sociale dienst, een pastoor of iemand met connecties met de Cosa Nostra? Want ergens moet zo’n farizeeërtronie toch wel door de alledaagse realiteit gevormd zijn?

God tussen de potten en pannen [ Woest & Vredig ]